Autoimmunologiczne zapalenie wątroby jest przewlekłym procesem zapalnym o nieznanej etiologii, charakteryzującym się wysoką aktywnością transaminaz i wysokim mianem przeciwciał IgG, obecnością autoprzeciwciał tkankowych oraz typowym obrazem histologicznym. W populacji pacjentów pediatrycznych postaci dziecięce autoimmunologicznego zapalenia wątroby i autoimmunologicznego stwardniającego zapalenia dróg żółciowych są wspólnie klasyfikowane jako młodzieńcza autoimmunologiczna choroba wątroby. Często może ona współistnieć z innymi zaburzeniami autoimmunologicznymi. Niniejszy artykuł ma na celu przedstawienie profilu klinicznego pacjenta pediatrycznego z pełnoobjawowym autoimmunologicznym zapaleniem wątroby, jak również dostępnych metod leczenia. Pacjent w wieku 13 lat został skierowany do szpitala specjalistycznego z powodu narastającej hipertransaminazemii. Chłopiec był hospitalizowany po raz pierwszy w szpitalu rejonowym z powodu bólu brzucha, podczas pobytu stwierdzono podwyższoną aktywność transaminaz z tendencją do wzrostu w badaniach kontrolnych. Obraz sugerował proces zapalny wątroby i dróg żółciowych. W endoskopii górnego odcinka przewodu pokarmowego opisano zmiany o charakterze przewlekłego zapalenia błony śluzowej żołądka i gastropatii wrotnej. Leczenie obejmowało kwas tiazolidynodiowy, witaminę K, kwas ursodeoksycholowy, rifaksyminę, ciprofloksacynę i inhibitory pompy protonowej. W terapii, mającej na celu utrzymanie immunosupresji i tłumienie odpowiedzi zapalnej, która prowadzi do marskości wątroby, najczęściej wykorzystuje się steroidy pod osłoną inhibitora pompy protonowej lub alternatywnie mykofenolan mofetylu, cyklosporynę A, takrolimus i terapię biologiczną. Kwas ursodeoksycholowy wykazuje również właściwości immunomodulujące, umożliwiając zmniejszenie dawki steroidów i ryzyko wystąpienia działań niepożądanych terapii.

pediatria, autoprzeciwciała, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, hipergammaglobulinemia